Waar staan we nu?

Het is wederom een tijdje geleden maar opeens was de behoefte om te schrijven er weer. Volgens mij ga je door verschillende fases als je gaat emigreren. Het eerste jaar was intens, alles was nieuw, wennen aan de taal, je weg vinden, landen, veel bezoek, huisgebreken, cultuurverschillen en ga zo maar door. Heimwee? Geen tijd voor. 
Dit tweede jaar voelt anders, het is een beetje alsof ik in een tussenfase zit. Soms mis ik bepaalde dingen uit Nederland meer. Tegelijkertijd voel ik mij hier steeds meer thuis en begin ik erbij te horen. We weten onze weg inmiddels wel te vinden, mensen zoeken contact en tegelijkertijd zit alles nog zo in een beginfase, nog niets is vertrouwd. Ik begin een groep om mij heen op te bouwen maar mijn echte gevoel deel ik met de mensen in Nederland. Ik ben niet meer in Nederland maar wat ik daar had opgebouwd heb ik hier nog niet. Die verwachting had ik overigens ook niet, iets opbouwen kost tijd en als ik kijk naar waar wij nu staan voel ik mij bovenal trots en dankbaar dat we al zo deel mogen maken van het leven hier. 

De afgelopen maanden hebben we natuurlijk papa en mama op bezoek gehad, ik weet niet of natuurlijk het juiste woord is want ik vind het allesbehalve vanzelfsprekend. Het voelt in ieder geval heel erg thuis als ze komen. Daarnaast zijn Bram en Luuk een lang weekend geweest, zij zijn lekker mee gegaan in ons gewone leven en eigenlijk vind ik dat het leukste om te laten zien. Als er bezoek is merk ik pas echt hoe goed wij hier de weg al kennen. Ons leven door de ogen van een ander is best heel leuk. Komende tijd even geen bezoek, ik had behoefte aan het iets rustiger aan doen en nu komt er een verbouwing aan. De hele bovenverdieping gaan we doen. Bram en Alfredo hebben samen het biljart verwijderd. Een hele klus want de plaat was loeizwaar en wij hebben alleen een hele smalle wenteltrap (Bram kan er niet eens rechtop staan). Dus alles moest klein en delen via het balkon naar beneden. Op de plek van het biljart hebben we inmiddels een extra kamer gebouwd, deze wordt voor Guillem. Verder krijgen we een nieuwe badkamer, overal een andere vloer en nieuwe deuren. Daarnaast krijgen we zowel beneden als boven nieuwe kastdeuren. Kortom, we gaan volop de rotzooi in. Wanneer.. nog geen idee. Degene die het gaat doen heeft enige vertraging opgelopen. Als het maar klaar is voor de meivakantie want dan komt er weer bezoek waar ik nu al zin in heb :) 

Momenteel ben ik druk bezig voor de carnaval, nog een klein maandje en we mogen weer. Het kostuum zou dit jaar minder werk zijn, niet gelukt. Er zitten heel wat uren in en nu moet ik ook nog alle dansen uit mijn hoofd leren. Verder ben ik lekker aan het werk, er ligt echt genoeg werk en het is soms flink aanpoten. Mijn contract loopt 31 maart af, deze kan niet worden verlengd omdat dit voor de wet niet mag. Tot nu toe heb ik steeds door kunnen werken met een A1 verklaring maar dit gaat dus stoppen. Komende twee maanden in ieder geval nog genoeg te doen en wat daarna... We shall see! Het voelt een beetje als het laatste stukje loslaten van Nederland. Aan familie en vrienden houden we natuurlijk stevig vast!

Met Kerst zijn we nog naar Nederland geweest, deze dagen blijven toch echt een stuk sfeervoller in Nederland, daar kunnen we allemaal van genieten. Daarna werd Guillem 10, wat een leeftijd! Over twee weken vieren we zijn kinderfeestje, ondertussen vaak genoeg kunnen afkijken hoe dat hier gaat. Voor de ouders zullen we wat lekkers te borrelen meenemen want de meeste zullen blijven. Voor de kinderen wordt het allemaal geregeld, we moeten alleen zelf de taart meenemen. Daarnaast is het hier heel gewoon dat iedereen een bizum (tikkie) stuurt en dat de ouders zelf de cadeautjes kopen dus we moeten nog even op pad. Al zijn vriendjes kunnen komen, helemaal leuk voor hem!
Mijn verjaardag is inmiddels ook geweest, na alle feestdagen (eerst 10 dagen bij papa en mama in huis, veel mensen gezien en daarna 3 dagen bij mijn schoonouders) vond ik het wel even prima. Ik dacht ik laat het een beetje rustig aan mij voorbij gaan. Uiteindelijk nog met Sjoerd en Fleur (die waren een paar dagen in Spanje) wat wezen drinken en 's avonds werd ik als verrassing mee uit eten genomen door een vriendin, wat ze niet had verteld was dat er nog drie anderen zouden komen. Het was én super gezellig maar bovenal gaf het mij echt het gevoel van, ik hoor erbij. Er zijn ook hier in Spanje mensen die het leuk vinden dat ik er ben. Ik geloof dat dankbaar wel het juiste woord was voor mijn gevoel die avond. 

Verder gaan de keramiek lessen goed, ik vind het echt zo heerlijk om te doen. Daarnaast is het goed voor mijn Catalaans, ik heb vaak geen idee wat ze zeggen want de termen ken ik ook niet altijd in het Nederlands maar ach, handen en voeten en soms ja zeggen als je geen idee hebt, werkt best goed. Laia is inmiddels ook begonnen met keramiek en heeft er net zoveel plezier in. 

Laia heeft ook een nieuwe juf. Haar juf is een paar maanden aan het reizen. Wij krijgen veel mails van school over van alles en nog wat, maar juist wat ik belangrijk vind, weten bij wie mijn kind in de klas zit, dat communiceren ze niet. 

En wij genieten van onze Casper, het is zo'n lief hondje. Wel zien we dat hij echt een slechte start heeft gehad. Met ons is hij oké, hij komt knuffelen en spelen. Maar van onverwachte situaties moet hij niets hebben, en de ene keer is bezoek oké maar de andere keer wordt hij er onrustig van. Wij proberen vooral voorspelbaar te zijn maar dat is niet altijd makkelijk. Verder is het voor mij heel goed, ik word steeds wat vrijer met honden.